ONDE só queda alguén pra aguantar dos nomes
poño eu a ampla fronda
a redroma dun castiñeiro
e sentada á súa sombra xunta a longa estirpe do último labrego.
Slide Din os sonos e os paxaros
a morte non é certo!
TERRAS outas e solas!
Serras longas mouras!
Eu son esta coor de soidá...

A casa de pedra e cal vella
-solaina e ventanas prá serra-
feita fai cen anos á miña maneira!

Visitas a
Casa-Museo Novoneyra

TRABALLAMOS EN REDE: